Vanmorgen hoorde ik nog een verhaal van iemand hoe waar het is, dat gebeden verhoord worden. Over de kracht van gebed en de aanwezigheid van God. Ik geloof dat ook. Maar signaleerde wel een probleem: ik merk al langere tijd, dat er prachtige getuigenissen worden gegeven van Gods ingrijpen en redding, bekering en genezing enz. Ik ben daar, met enkele kanttekeningen waar het me nu niet om gaat, blij mee.

Maar ik hoor ook met enige regelmaat mensen vragen: ‘waar was God toen dan? Op dat moment in mijn leven?’ Waar was God toen mijn zoon onder de trein kwam? waar was hij toen ik misbruikt werd? Waar was God toen mijn zwangerschap na elf weken voorbij was? Waar was God toen…

De diepe vraag en het blijde getuigenis raken elkaar, maar met dat ze elkaar raken ontstaat er ook een grote spanning. Is God er soms wel en soms niet? Of is het anders? Juichen we in het ene geval mee en zeggen we in het andere: ‘sorry, het spijt me. Ik snap het ook niet.’ (?!)

Hierover wil ik a.s. zondagmorgen preken. Ik wil hier over nadenken en woorden aan geven. En heel belangrijk vind ik daarbij de spraakverwarring die er tussen christenen kan ontstaan door heel verschillende Godservaringen.

Wil je meedenken? Een vraag toevoegen? Mail me rustig via de link ’contact’ onderdeel preken.

 

 

Share →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>