Als lid van een gereformeerd vrijgemaakte kerk ben ik blij met dat woord ‘vrijgemaakt’.  Niet als typering van wat eens een zuil was door mensen opgericht, maar als lofprijzing aan het adres van Jezus Christus die ons bevrijd, vrij gemaakt heeft. Bevrijd van schuld, van angst, van schaamte, van de dood en de eeuwige verlatenheid, bevrijd uit de heerschappij van satan. Bevrijd van slaaf tot zoon of dochter van God, onze Vader. Als je gaat beseffen wat dit betekent en je gaat realiseren hoe dit er concreet uit ziet, dán gaat er van binnen in je hart, in je ziel, in je denken, in heel je mens zijn iets drastisch veranderen.

Veel christenen in tal van kerken beseffen dat onvoldoende. Een artikel op pag. 2 van het ND van vandaag (28 jan. 2010) laat dat bijv. zien. Het is slechts één voorbeeld: in veel protestantse en evangelische kerken en gemeenten is de kans groot, dat deze vrijheid weer wordt ingeperkt. Vaak onbewust, niet opzettelijk, met instemming van de waarheid waar deze weblog mee begint. Maar toch! Waarom? Omdat het in de mens zit om controle te hebben, dingen af te spreken, en te wantrouwen.

De eerste christenen hadden er direct al last van. Paulus schrijft er verschillende keren over, maar de brief aan de Galaten gaat er in sterke mate over. Nu zeggen sommigen: ja, daar gaat het vooral over de besnijdenis. Die was niet langer verplicht. Maar als dat zelfs van de besnijdenis gezegd kan worden, hoeveel te meer geldt dat dan wel niet van menselijke voorschriften, culturele/tijdelijke gewoonten en inzichten?! Deze indringende oproep van Paulus – die zich zelfs afvraagt: ‘wie heeft jullie in de ban gekregen?’ – staat als tekstverwijzing onder art. 32 van de Nederlandse Geloofsbelijdenis. En wat staat er in dit artikel? Daarom verwerpen wij alle menselijke bedenksels en alle wetten die men zou willen invoeren om God te dienen en daardoor het geweten te binden en te dwingen, op welke wijze dan ook.

Dit raakt aan discussies over kerkdiensten, vaste orden van dienst, muziek in de dienst, vaste formuleringen enz. Dit raakt aan de opzet van een gemeente, de organisatie van pastoraat en diaconaat. Dit gaat ook over Rom. 14 en 15, sterken en zwakken en binding van geweten of ‘ieder zij voor zijn eigen besef ten volle overtuigd’. Alle kerken en gemeenten, van welke snit ook maar, zullen steeds heel zorgvuldig moeten bewaken, dat de vrijheid in en van Christus niet wordt aangetast. Dat blijkt in de praktijk voortdurend een grote valkuil. De neiging om meer te regelen en vast te leggen en af te spreken dan bijbels gezien noodzakelijk is, is groot en voor sommigen onmisbaar. Maar de oudsten van elke gemeente zullen daarvoor moeten oppassen. Zij hebben de gemeente te beschermen tegen binding van geweten en menselijke bedenksels die boven de Schrift uitgaan. Tenslotte ging het bij de Vrijmaking om die vrijheid. En dankzij Jezus Christus zijn we geen slaven meer, maar kinderen van Vader. Die herstelde relatie verandert alles!

Share →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>