Afgelopen Pinksteren vierden we als gezin met een groep van ruim dertig mensen bij Opwekking. Samen stonden we op een veldje en waren we met ruim dertig mensen een klein onderdeel van de bijna 18.000 kampeerders. Om nog maar te zwijgen van de duizenden dagjesmensen: zondagmiddag bij de sing-inn waren tienduizenden mensen aanwezig. Heel bijzonder vond ik de sfeer en omgang met elkaar op ons veldje: er was verbondenheid die zich uitte in samen spelen, samen eten, samen bidden, op elkaars kinderen passen, na praten over diensten, samen lachen en nog veel meer. Dat stel ik me een beetje voor bij de eerste gemeente: ze hadden alles gemeenschappelijk. Drie á vier dagen zit je op elkaars lip: je deelt bijna alles en ziet veel van elkaar. Je bent een beetje één familie. En dat te midden van duizenden mensen die er voor gekozen hebben om God te prijzen. Bewust gekozen. Dat is Gods verlangen: dat we met heel ons hart, heel ons verstand, heel onze ziel en alle kracht voor hem kiezen en daarom ook voor elkaar. En waarom zou dat in je eigen gemeente niet kunnen?

Share →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>