Ik (Jaap) heb een prachtige Vaderhartschool-week achter de rug. Werkelijk een week retraite: helemaal van de wereld. Nog veel meer dan tijdens vakantie. Maar het was alles behalve vakantie: hard werken en veel ontvangen. Waar bestond dat harde werken uit: open stellen en kwetsbaar zijn. Wat een zegen om deze week te ontvangen. En het is mijn gebed, dat de liefde van de Vader door mij heen zichtbaar, hoorbaar en voelbaar wordt en blijft.

We waren met ongeveer 85 mensen incl. gebedsteam. En er is veel gebeden. Er is veel pijn naar boven gekomen in de groep. En Hettie en ik weten zelf wat pijn is. We zijn op tal van punten ervaringsdeskundigen. Hettie volgde vorig jaar de vaderhartschool en samen vragen we ons af: waar zijn deze mensen (mannen en vrouwen met pijn door beschadiging) in de verschillende kerken? We weten dat ze er zijn en sommigen komen ook te voorschijn. Maar hoe veilig is het en hoe open om met wat er in je leven is gebeurd naar buiten te komen?

Het is ons gebed en verlangen, dat iedereen een veilige plek heeft om te schuilen. Een plek waar je niet afgewezen wordt, niet met ongeloof wordt aangekeken. Een plek ook waar mensen niet tegen je zeggen: sorry, dit is te zwaar voor ons/voor mij: wij kunnen je niet helpen. Als je beseft dat je de ander niet kunt helpen, dan zou je wel eens geschikt kunnen zijn! Als je je kwetsbaar weet ben je geschikt om de hulp bij God te zoeken. Om te luisteren. Mensen snakken naar liefde. Niet naar goedkope antwoorden of snelle oplossingen. Maar liefde, onvoorwaardelijke liefde. Want die liefde van God geneest en heelt. Dat heb ik ook gezien in de afgelopen week. Ps. 34: de Here God geneest mensen met een gebroken hart. Dat is waar!

Share →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>