Bevrijdingspastoraat in de praktijk 

Hoe gaat bevrijdingspastoraat in de praktijk nu in z’n werk? Wat moet je je daar bij voorstellen? Aan de hand van een verzonnen voorbeeld proberen we dat duidelijk te maken. De pastorant in kwestie is een vrouw van 28 jaar en ze heet Tanja. Tanja heeft voor haar problemen al een paar keer therapie gevolgd. Daar heeft ze ook wel baat bij gehad, maar bepaalde problemen blijven: in haar gedachten is eigenlijk nooit rust. Integendeel: de onrust giert door haar hoofd. Ze kent veel angst. Therapeuten hebben haar laten zien, dat het heel begrijpelijk is met wat zij heeft meegemaakt: een operatie in het ziekenhuis toen ze nog maar drie jaar was. Op de gekste momenten kan ze in paniek raken of een angstaanval krijgen. Soms gaat ze naar de kerk, maar dat lukt lang niet altijd. Het is alsof ze wordt tegengehouden en de kans dat ze in de kerk hoort dat God altijd bij je is is groot. Maar in haar hoofd hoort ze de gedachte/de stem: ‘God was er niet bij toen jij in het ziekenhuis lag. Anders had jij je niet zo alleen gevoeld en was de operatie wel geslaagd’. Onlangs was Tanja op een avond van De Wegwijzer en daar hoorde ze een verhaal over bevrijdingspastoraat. Er waren veel verschillen met haar eigen leven, maar toch was ze razend nieuwsgierig. Zou ze contact opnemen? Durfde ze dat aan? Stel dat het op een teleurstelling zou uitlopen. Eén opmerking had ze in elk geval ook van die avond onthouden: erger dan nu kan het niet worden. Tanja schraapt al haar moed bijeen en stuurt een mail naar het bevrijdingsteam. Terwijl ze daar mee bezig is bonkt het in haar hoofd: ‘denk nu maar niet dat dit zal helpen. God is er niet voor mij’.De volgende dag krijgt ze per mail een reactie waarin ze wordt uitgenodigd voor een intakegesprek. In dit gesprek vindt een eerste kennismaking plaats. Het gesprek duurt anderhalf uur en ze krijgt alle ruimte om over haarzelf te vertellen. Ook al heeft ze al heel wat therapie gehad, toch is het gesprek confronterend. Tegelijk ontvangt ze veel erkenning voor haar angst en onrust. Er wordt aan het eind een volgende afspraak gemaakt en ze hoort dat ze dan een uitvoerige vragenlijst moet invullen. Het intakegesprek wordt afgesloten met een gebed waarin zijzelf en alles wat aan de orde is geweest bij Gods troon worden gebracht. Dit is anders dan in de therapie: daar werd nooit met haar gebeden.  Drie weken later staat ze weer op de stoep. De afgelopen drie weken waren niet gemakkelijk, maar gelukkig heeft Tanja twee vriendinnen met wie ze veel kan delen en die haar op deze route steunen. Het invullen van de vragenlijst kost bijna twee uur tijd. Sommige onderwerpen spelen bij haar geen enkele rol, maar andere des te meer. Het is confronterend en Tanja vindt het heel moeilijk om te vertellen over haar ouders en grootouders. Als de hele lijst is besproken hoort ze de hulpverlener zeggen: ‘op basis van alles wat je de vorige keer hebt verteld en vandaag hebt ingevuld in de vragenlijst zou het kunnen zijn, dat er sprake is van gebondenheid door demonen’. Het dringt amper tot haar door. Zo moe is ze van het invullen en alle herinneringen. En in haar hoofd hoort ze steeds de gedachte ‘jouw therapeuten waren toch ook niet dom. Denk je nu echt, dat dit zal helpen?’  De hulpverlener ziet haar afwezigheid: ze krijgt een glas water en ook deze keer wordt er met haar gebeden. Over drie weken kan ze weer komen voor het bevrijdingsgebed. In deze drie weken merkt Tanja dat er inderdaad sprake is van geestelijke strijd. Het is net alsof er aan haar getrokken wordt en tot haar eigen verbazing en verdriet zijn er ook weer gedachten die haar aanzetten tot zelfbeschadiging. Terwijl ze daar al vier jaar vanaf was. Maar ze merkt ook, dat bidden helpt en vooral als één van haar vriendinnen met haar bidt. Deze vriendin gaat ook mee naar de afspraak voor het gebed van bevrijding. Tanja weet niet zo goed wat ze moet verwachten. Een ding heeft ze al wel begrepen: ze zal ook zelf moeten bidden om vergeving. O.a. moet ze vergeving vragen voor de zelfbeschadiging en voor haar verwijten aan God en ook voor de zonden van vorige generaties. Zonder dat ze daar zelf schuldig aan is, dat is haar duidelijk uitgelegd, mag zij die zonden plaatsvervangend bij God brengen en in zijn licht stellen, zodat ze vergeven kunnen worden en satan gaan rechten meer kan laten gelden. Tanja is blij, dat ze dat van te voren goed uitgelegd heeft gekregen. Ze heeft er de afgelopen weken over nagedacht. Het welkom is zoals altijd warm en ontspannen. Op geen enkele manier is er iets van veroordeling. Wel in haar hoofd, maar niet bij deze hulpverlener.  Als de thee is ingeschonken krijgt ze een korte uitleg over wat er gaat komen. Ze hoort hoe tegen de demonen wordt gezegd, dat ze zich rustig moeten houden en haar geen pijn mogen doen. Dan wordt ze uitgenodigd om haar eigen gebed inclusief schuldbelijdenis en gebed om vergeving uit te spreken. Tanja vouwt haar handen en begint. Het lukt. Ze kan de dingen eerlijk noemen, totdat ze bij een geheim uit haar familie komt. Het is alsof haar keel wordt dichtgeknepen. De hulpverlener merkt het en helpt haar, spreekt de demonen toe dat ze onder arrest staan en dan lukt het haar om dit grote geheim uit het verleden bij God te brengen en te vragen om vergeving. Dan klinken de verlossende woorden van genade en verlossing: ze is helemaal gewassen door het bloed van Jezus. Geen duistere kracht heeft nog enig recht van spreken over haar leven. De demonen worden hiermee geconfronteerd en de hoogste in rang wordt aangesproken. Het blijft stil. De demonen spreken niet. Op het moment dat Tanja denkt: ‘zie je wel, gebeurt niets’, vraagt de hulpverlener haar te zeggen wat ze denkt en in haar hoofd voelt. Ze vertelt wat er allemaal woelt in haar hoofd en de rare pijn in haar arm.  Dan spreekt de hulpverlener uit, dat de demonen in de naam van Jezus die in het vlees verschenen is en door zijn bloed heeft gewonnen, Tanja moeten loslaten en verlaten en moeten gaan naar de plaats die Jezus hen wijzen zal. En ter plekke voelt Tanja een rust in haar hoofd neerdalen die ze nog nooit gekend heeft. En de pijn uit haar arm verdwijnt.  Er wordt met haar gebeden, God wordt gedankt voor wat hij heeft gedaan en gegeven. Ze wordt toevertrouwd aan de liefde en zorg van de heilige Geest.  Ze ontvangt materiaal voor persoonlijke toerusting en groei. Ze krijgt te horen hoe belangrijk het is, dat de opgeruimde vertrekken in haar leven nu gevuld mogen worden met de woorden van God, de overwinning van Jezus Christus en de kracht van de Geest. Ze krijgt een aantal adviezen mee en er wordt een ‘nazorg-gesprek’ afgesproken voor over drie weken.   

Share →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>