Belangrijkste vragen rond bevrijdingspastoraat

In de discussie en gesprekken over bevrijdingspastoraat keren bepaalde vragen met regelmaat terug. Graag geven we daar in dit deel van onze site antwoorden op. Dat kan niet allemaal in één keer. Kijk daarom regelmatig even of er nieuwe vragen en antwoorden op staan. En mocht u of jij een vraag hebben, mail die rustig via contact/bevrijdingspastoraat. We zullen daar dan een antwoord op formuleren. Maar een belangrijke voorvraag is hier op z’n plaats: geloof je dat kinderen van God in meer of mindere mate gebonden kunnen zijn door demonen?  

1.    Waarom is er een bevrijdingsteam nodig? Iedere gelovige kan dit toch doen?

Is er één taak in de kerk waarvan we zeggen dat iedereen dat moet kunnen doen? We lezen in de bijbel wel iets anders: de Geest deelt uit aan iedereen. Maar niet aan iedereen hetzelfde. Bij alles mag je je afvragen of je er gaven voor hebt gekregen. Iedere christen moet zijn of haar gaven inzetten in dienst van het koninkrijk van God. Ook voor pastoraat heb je gaven nodig. Naarmate pastoraat ingewikkelder wordt heb je ook of andere gaven nodig. Huwelijkspastoraat, rouwpastoraat en jongerenpastoraat vragen hun eigen gaven. We vinden het vreemd, dat we rond bevrijdingspastoraat nog wel eens horen dat iedereen dat moet kunnen. Dat zou wel heel mooi zijn, maar het vraagt geloof in de overwinning van Jezus Christus. Er is inzicht nodig in hoe de geestelijke wereld werkt, en vooral de geestelijke strijd. Bovendien moet je weten wat het is om in de autoriteit van Jezus Christus te gaan staan. En om twee redenen is het goed dat er in gemeenten een team bevrijdingspastoraat wordt gevormd: binnen het team kun je overleggen en delen én het is goed om met name het bevrijdingsgebed niet alleen te doen. Als we dat van sommige andere bezoeken al belangrijk vinden, hoeveel te meer in de frontlinie van de geestelijke strijd. En als dit team wordt opgenomen in het geheel van de pastorale zorg in de gemeente wordt het geen apart eilandje. 

2.    In zondag 1 van de Heidelbergse Catechismus staat, dat Jezus Christus ons uit alle macht van de duivel heeft verlost. Hoe kunnen gelovigen dan nog door demonen gebonden worden? Dat is toch in strijd met elkaar?

Het is geweldig dat de Catechismus hiermee inzet: de grandioze overwinning van Jezus Christus. Roep het van de daken: Jezus is Heer! Als je in een gemiddelde protestantse kerk op een zondagmorgen zou vragen om te gaan staan en dat samen te roepen, is het voor ons nog de vraag wat er dan gebeurt. De taal van de belijdenis is lang niet altijd ook de taal van het hart! Overigens staat er meer in de belijdenis. We willen niet meedoen aan selectief shoppen. In dezelfde Heidelberger staat zondag 52. In deze slotles wordt gesproken over de geestelijke strijd waar we allen midden in staan. Het sluit aan bij 1 Petr. 3,8 en Openb. 12: de duivel gaat rond als een brullende leeuw op zoek naar een prooi. In de Nederlandse Geloofsbelijdenis is dat in art. 12 ook opgenomen. De satan richt zich speciaal op de gemeente van Christus en elk van haar leden! Daar hoef je niet bang voor te zijn: in Christus zijn we meer dan overwinnaars. Behalve als we de deur weer openzetten voor satan en zijn demonen. Dat gebeurt als duisternis in huis wordt gehaald. We gaan dat hier niet uitputtend behandelen. Maar denken aan al die gezinnen en families die trouw kerklid zijn, maar de deur hebben opengezet voor verkeerde muziek, porno, niet uitgeprate ruzies, veroordelende opvoeding, incest enz. Daardoor krijgen demonen een kans en ze zijn wel zo gemeen om hun slag te slaan als het even kan. Demonen ontlenen rechten aan geopende deuren. Daarom is de kern van bevrijdingspastoraat ook, dat alles uit iemands levens in het licht wordt gebracht. Het licht van Jezus Christus. Bij hem is vergeving en heling te vinden en dan hebben demonen geen rechten meer. Zondag 1 vraagt om een leven in het licht.

3. waarom is het gewone gebed niet voldoende of zelfs beter?

Bidden is heel erg belangrijk en mooi. Wij zouden niet graag willen spreken van gewone gebeden. Daar spreekt de bijbel ook niet over. Wel over gelovig bidden. Maar dat staat los van bevrijdingspastoraat. We willen allereerst op deze site oproepen tot voortdurend gebed en tot bidden in geloof zoals Jacobus daar over schrijft. De gebeden waar in deze vraag over gesproken wordt helpen ook. Onderschat het bidden met en voor elkaar niet. Sinds Hettie haar bevrijding heeft bidden in ons leven een veel grotere plek gekregen. Bidden met elkaar in de gemeente, in gezinnen en vriendenkringen helpt en steunt.

Het verschil met bevrijdingsgebeden is, dat bij bevrijdingspastoraat het hele leven van de pastorant in het licht wordt gebracht. Alles komt aan bod en wordt bij Jezus gebracht. Dat is bij veel pastoraat niet het geval en door het niet structurele karakter ook niet mogelijk. Een volgend verschil is, dat de pastorant ook zelf moet bidden! Dat is ook heel goed toe te passen in ‘de andere pastorale zorg’, want in zekere zin is alle pastoraat gericht op mensen bij Jezus brengen. Hét punt van verschil horen we van Jezus zelf. Als hij geconfronteerd wordt met de vader die zijn zoon bij de discipelen van Jezus had gebracht, maar zij konden geen bevrijding geven, wordt Jezus boos. En op de vraag van de discipelen waarom zij het niet konden, antwoordt Jezus: omdat dit geslacht alleen uitvaart door gebed en vasten. En hoe ziet dat gebed er dan uit: een gebed in de vorm van een bevel: ‘Geest die doof en stom maakt, ik gebied je: ga uit hem weg en keer niet meer in hem terug’ (Marcus 9,14-29).

Biddden helpt, maar als je door demonen gebonden bent schiet een zgn ‘gewoon gebed’ te kort, omdat demonen alleen op bevel in Jezus’ naam verdwijnen.

4. waar haal je de autoriteit vandaan om dit te doen? Is het niet heel autoritair?

Wij hebben allebei in eigen leven ervaren wat het is als mensen autoritair optreden en daarbij over grenzen van mensen heengaan. Onze grenzen. Met anderen beseffen we maar al te goed wat er mis kan gaan in de relatie tussen een pastor en een pastorant, tussen een psychiater en een cliënt, een huisarts en een patiënt. Dat is niet uniek voor het bevrijdingspastoraat, maar we weten dat het daar ook kan gebeuren/gebeurt.

Het is heel belangrijk, dat het bij bevrijdingspastoraat en in het bijzonder het bevrijdingsgebed niet gaat om de autorieit van mensen. Juist niet. Dus ook niet wie zo hard mogelijk kan schreeuwen, zoals we op Curaçao een keer hebben meegemaakt. Het gaat om de autoriteit van Jezus Christus, want hij heeft alle macht in de hemel en op de aarde. In het bevrijdingstpastoraat gaan mensen in zijn autoriteit staan. Jezus Christus bevrijdt. En hij zal laten zien wat hij geeft. Maar als er sprake is van demonische activiteit en de rechtsgronden onder hun werk zijn weggehaald, dan moeten ze in Jezus’ naam verdwijnen. Juist omdat het gebeurt in de autoriteit van Jezus Christus kan het rustig gebeuren, met overtuiging en in geloof. Het gaat ook niet om autoriteit over de pastorant, maar je gaat in de autoriteit van Jezus Christus je plek innemen in de geestelijke strijd. Want ‘onze strijd is niet gericht tegen mensen maar tegen hemelse vorsten, de heersers en machthebbers van de duisternis, tegen de kwade geesten in de hemelsferen’ (Ef. 6,12).

We beseffen ondertussen goed dat dit spreken over ‘in de autoriteit van de Here Jezus’ alles te maken heeft met de visie op wie wij zijn als discipelen van Jezus Christus en welke positie de gemeente heeft ontvangen. Wij zijn door het geloof in Jezus Christus kinderen van God. Ga daarom staan in de positie die je hebt ontvangen. Jezus Christus heeft volmachten gegeven die wij uit genade in zijn naam mogen gebruiken in de geestelijke strijd.

Share →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>