Bij bevrijdingspastoraat gaat het om de geestelijke strijd die zich soms in het leven van Gods kinderen afspeelt. Die laat zich niet met wetenschappelijke analyses benoemen. Het gaat ons verstand te boven. Dit ‘begrijp’ je alleen in geloof. Te midden van alle discussies plaatsen we hier met lof en eer aan God een ervaringsverhaal (alle namen zijn vervangen door x) van iemand bij wie kort geleden banden verbroken zijn. De vele vragen die gesteld worden over het praktijkvoorbeeld-verhaal van Tanja (elders op deze site) laten zien dat de behoefte om er meer vat op te krijgen erg groot is. Daarvoor lenen ervaringsverhalen zich echter minder goed.

Hallo Hettie, Waar moet ik beginnen? Mijn leven is radicaal en diepgaand veranderd. Alles is anders. Als ik praat over vóór de dag van bevrijding, dan heb ik het over vroeger, alsof het in de grijze oudheid gebeurd is. Het verleden is geweest. Ik heb er geen last meer van. Een enkele negatieve gedachte doet af en toe een flauwe poging binnen te komen, maar mijn hart, mijn ziel worden beschermd. Op de terugweg vanuit Zwolle was een van de eerste dingen die ‘anders’ bleken te zijn, de gedachte aan een bijzondere doopdienst de zondag erna. Ik vertelde aan x hoe ik me al helemaal had ingedekt voor als ik er niet zou kunnen of durven of willen zijn. Maar er bleek ook ineens nieuw vocabulaire voorhanden om te vertellen dat het helemaal anders was: ik ga en ik zie wel wat er gebeurt. Moet ik huilen, jammer dan… Ik ben geweest. Ik heb gehuild, maar het waren totaal andere tranen dan voorheen. Zo zit mijn leven van de laatste dagen vol met voorbeelden van hoe de Here mijn leven totaal op z’n kop heeft gezet. Ik heb x geschreven dat ik nu zie, zonder het te begrijpen, dat ik ‘vroeger’ echt heb geprobeerd mijn denken te veranderen, maar dat ik dat ondanks alle therapie, ondanks alle inzet niet kon. Er zat iets tussen. Dat iets is nu weg. Ik heb jullie waarschijnlijk af en toe verbijsterd zitten aankijken als jullie het hadden over het wegjagen van verkeerde gedachten, over het willen veranderen. Over je totaal bevrijd voelen door Jezus. Over je zonden, problemen, zorgen bij het kruis achter laten. Maar ik maak het nu zelf mee en ik ben zo oneindig dankbaar! Voor m’n gevoel bruis ik helemaal over, ik weet niet wat me overkomt. Bidden en bijbellezen zijn noodzaak van binnenuit geworden ipv opgelegde noodzaak omdat ik nou eenmaal christen ben. X en x zijn ‘onbelangrijk’  geworden. Als ik het gebed hardop lees dat achterin het boekje staat dan stromen regelmatig de tranen over m’n wangen. Maar ook dat zijn andere tranen. Als ik het moet uitleggen dan doe ik het zo: het is alsof de Here me aan het genezen is. Het wordt geen huilbui die niet meer te stoppen is, die me uitgeput en depressief achterlaat. Ik huil, maar het houdt ‘vanzelf’ op en ik kan weer verder. Nooit eerder heb ik ervaren dat God zo dichtbij is en zoveel van me houdt. Ik vond het erg mooi wat jullie me allemaal vertelden over ‘na de bevrijding’, maar ik had er voor mezelf totaal geen beeld bij. Ik wist maar één ding: mijn omstandigheden veranderen niet, dus waar hebben jullie het nou toch over? Inderdaad, mijn omstandigheden zijn uiterlijk niet veranderd. Innerlijk totaal. Ik heb vrede met de omstandigheden, omdat ik weet dat ik vrede met God heb. Ik weet nu heel zeker dat ik een kind van God ben en ik weet ook waar ik na het sterven heen ga.  Er is nog iets ‘raars’ aan de hand. Zaterdag heb ik een stuk of zes pijnstillers geslikt en ik hield het maar net op de been. Zondag werd ik wakker en ik had geen hoofdpijn. Het was bijna eng om zonder Saridons in m’n lijf naar de kerk te gaan… Kort en goed: ik heb sinds zaterdagmiddag geen pijnstillers meer geslikt. Niet één. Terwijl ik er elke dag minstens twee nodig had… Eerder ben ik (een paar keer zelfs) afgekickt onder begeleiding van een neuroloog. Elke keer kreeg ik de eerste dag en na een paar dagen weer een verschrikkelijke migraine aanval. En elke keer viel ik binnen twee weken terug. Wat er nu als vanzelf gebeurt ervaar ik als een toegift. Ik had het niet bedacht en zit verbijsterd toe te kijken… Als iemand me vraagt wat er tijdens het hele traject van bevrijdingspastoraat is gebeurd, dan kan ik dat niet uitleggen. En al helemaal niet als het gaat over de bevrijding zelf. Gek genoeg waren de maanden ervoor vele malen zwaarder dan de dag van de bevrijding. Achteraf kan ik alleen maar zeggen dat God het proces geleid en bepaald heeft en daar een paar mensen op een heel bijzondere manier bij ingeschakeld heeft. Ik weet dat wat jij doet, gebeurt in afhankelijkheid van Gods Geest. Maar ik wil jou (en je medeteamleden) uit het diepst van m’n hart bedanken, dat jullie je op deze manier willen laten gebruiken. Dat jullie ook je nek durven uitsteken en doorgaan op deze weg. Ondanks veel tegenstand, onbegrip, afkeuring. Ik heb daar iets van gevoeld toen de discussie na het interview met jullie in het ND pas echt losbarstte in de krant. Ik voelde me hopeloos benauwd bij ieder negatief-kritisch bericht. O help, was dit wel Gods weg, wilde God dit wel, mocht het eigenlijk wel, waar was ik mee bezig. Dat er diep van binnen toch telkens weer kracht was om door te gaan, dat er mensen waren die me verder wilden hebben, voor me baden, heeft me er uiteindelijk doorheen gesleurd. En nu raken al die berichten in de pers me niet meer persoonlijk. Ik vind het jammer dat mensen mogelijk hierdoor afgeschrikt worden. Zowel mensen die erover denken gebruik te maken van het bevrijdingspastoraat als hen die er mogelijk geschikt voor zouden kunnen zijn. Maar ik weet wat God me langs deze weg heeft willen geven. Leven! Mijn vriendin x heb ik zondag in een lang telefoongesprek geprobeerd uit te leggen wat er met me gebeurd is. De eerste vraag die ze stelde, was exact dezelfde vraag die ik aan x gesteld heb: ben je niet bang dat ‘het’ terugkomt. Het zou precies bij mijn vroegere ik passen om daar doodsbang voor te zijn. Ik ben niet bang. ‘Vroeger’ wilde ik alles verklaren. Dat probeer ik maar niet eens meer. Het is goed. God is goed! 

B E D A N K T! 

X 

 

Share →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>