“ En waar de Geest van de Heer is, daar is vrijheid……………”

                                                                                                                             2 Kor 3 :17b 

Vrijheid…… eigenlijk is dat iets waar ik onbewust jarenlang naar gezocht heb en God zij dank heb ik het nu eindelijk gevonden.Het begon allemaal 10 jaar geleden. Ik was op dat moment ongeveer 15 kilo te zwaar en besloot mezelf wat meer discipline bij te brengen en te gaan lijnen. Precies in deze periode vertrok ik voor een nieuw avontuur uit m’n vertrouwde omgeving naar een nieuwe stad. Ik was nog single en had alle energie van de wereld. De nieuwe baan bleek echter een ware uitputtingsslag te worden. De een na de andere collega haakte af en uiteindelijk moest ik ook toegeven dat 60 uur per week werken geen haalbare kaart was. Mijn sociale leven stortte compleet in en ik uiteindelijk ook. Gelukkig was er 1 ding waar ik goed in bleek te zijn en dat was : afvallen…..Hier begon een lange “lijdensweg” die mij jarenlang in de greep hield. Mijn doel was niet in de eerste plaats om zo weinig mogelijk te eten, maar mijn missie voor elke dag was : hoe blijf ik binnen het door mezelf gecreëerde eetpatroon. Dat patroon had er immers voor gezorgd dat ik inmiddels 20 kilo was afgevallen en nu netjes op gewicht bleef. Het was begonnen als een onschuldig dieet en werd nu een soort afgod ! Een groot deel van mijn leven stond in het teken van dwangmatig (denken over) eten. Door de jaren heen probeerde ik nog wel op mijn gezondheid te letten, maar het op deze manier eten putte mezelf uit. Ik had vaak weinig energie, vermeed bepaalde sociale activiteiten en voelde me af en toe behoorlijk depressief.Mijn relatie met God bleef bestaan, maar werd behoorlijk eenzijdig, voor mij was het heel lastig te blijven communiceren met God omdat ik me doorlopend schuldig voelde. Ik ervoer mijn eetpatroon als zondig : ik putte m’n lichaam uit en voedsel nam vaak de eerste plaats in in m’n leven. Ik beleed wel schuld, maar wist bij voorbaat al dat ik opnieuw de fout in zou gaan. Het lukte me niet om op eigen kracht met deze gewoonte te breken. Uiteindelijk durfde ik geen vergeving meer te vragen en de diepgang verdween uit mijn gebedsleven. Alle beloften die de bijbel geeft aan gelovigen, waren naar mijn idee ook niet meer van toepassing op mij omdat ik mezelf niet meer rechtvaardig durfde noemen. Ik stompte af want het is haast onmogelijk om een levend geloofsleven te hebben met een continue gevoel van falen en tekort schieten naar God toe. Ik werd uiteindelijk fatalistisch op dit gebied en bleef hangen in de gedachten : “het wordt toch nooit wat” en “God kan toch niks met mij “. In de tussentijd was er in mijn persoonlijk leven een hoop veranderd. In 2001 leerde ik mijn huidige man kennen en nadat we in 2002 getrouwd waren kregen we binnen 2 jaar 3 kinderen, waaronder een tweeling.De beide zwangerschappen zagen we als een enorme zegen, maar vooral de laatste keer ging het ook wel gepaard met een hoop stress. Ik was eigenlijk nog herstellende van de tweelingzwangerschap en nog druk bezig met wennen aan het moederschap, toen ik zwanger werd van onze dochter. De aandacht die ik tijdens de eerste zwangerschap besteedde aan goede voeding voor mezelf en de baby’s, leek nu een stuk minder belangrijk en ik wilde ook niet meer zoveel aankomen. Kortom: ik vluchtte in datgene waar ik goed in was : controleren van mijn eetpatroon.De eerste jaren na de geboorte van onze dochter ging 95 % van mijn energie naar m’n gezin en m’n eetpatroon en vervolgens stortte ik opnieuw in. Ik kwam voor ondersteunende gesprekken terecht bij de Hoop in Dordrecht, maar door praktische zaken stopte dit na een aantal maanden. Ik rommelde zelf verder en krabbelde weer wat op, tot een punt waarop ik weer redelijk kon functioneren. Ik kreeg m’n plek in de kerk en in de omgeving en eigenlijk ging alles wel z’n gangetje, maar het eten ging me steeds meer in de weg zitten. Er waren maar weinig mensen die er vanaf wisten en dat was eigenlijk wel lekker. De andere kant was, dat niemand me hiervoor ter verantwoording kon roepen en ik dus  m’n eigen gang kon gaan. Uiteindelijk hebben onze kinderen voor een ommekeer gezorgd. Uit liefde voor deze kleine mensjes heb ik besloten het traject van bevrijding in te gaan. Ik wil niet dat zij  een identificatiefiguur hebben die alleen maar obsessief bezig is met eten.Via contacten in de kerk kwam ik bij de familie Ophoff terecht en begonnen de gesprekken met Hettie. Hierin hebben we mijn geschiedenis en de achtergronden doorgesproken en tijdens dit proces – wat ongeveer een half jaar in beslag nam – kwam ik langzamerhand zelf ook tot het besef dat mijn eetpatroon een soort “vriend” en eigenlijk zelfs een god geworden was. Ik werd uiteindelijk zo moe van al het vechten en strijden dat ik alleen nog maar verlangde naar vrijheid in dit opzicht.En toch : op het punt dat ik de bevrijding aandurfde, bleef de angst bestaan voor het onbekende. Mijn grote vraag was: wat gaat er gebeuren na de bevrijding ? Ik was ten diepste bang om God in alles te vertrouwen en uiteindelijk ook bang om mezelf te vertrouwen om in vrijheid keuzes te maken. De bevrijding heeft plaatsgevonden in oktober 2008 en dit was een intensieve avond vol gebed. Toen we – mijn man en ik – naar huis reden had ik letterlijk het gevoel dat ik een rugzak vol rotzooi achtergelaten had. We hebben de bevrijding gevierd met crackers met kaas, een “verboden” product al die jaren. Deze avond was voor mij echt een doorbraak. In de weken hierna heb ik ervaren wat het betekent om een nieuwe start te maken. God heeft mij een tweede kans gegeven en ik probeer hem – soms met vallen en opstaan – met beide handen aan te grijpen.Ik krijg langzaam maar zeker weer een normaal eetpatroon. Ik kan weer bij mensen  blijven eten, geniet van kleine dingen en probeer steeds vaker te eten waar ik trek in heb. Voor mij zijn deze simpele zaken een absoluut wonder van God. Hij heeft tijdens dit proces bewerkt wat mij in eigen kracht nooit gelukt zou zijn en langzaam maar zeker groeit bij mij het besef van binnen dat ik echt vrij ben ! In mijn relatie met God merk ik ook een stuk bevrijding, ik ervaar dat ik de zonde echt losgelaten heb. Ik ga nog elke dag de fout in, maar het is geen vuilnisbelt meer waar steeds meer opkomt en nooit iets afgaat. Ik weet dat God’s beloften ook voor mij zijn en dat Hij me de kans geeft om rustig te groeien. Het is makkelijker om open en eerlijk mijn leven met God te delen in gebed, want Hij staat nu aan mijn kant en samen gaan we verder op weg naar de toekomst. 

Share →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>