Nu de GS Zwolle-Zuid voorbij is heb ik behoefte om daar iets over te zeggen. Ik doe dat als iemand die er niet bij geweest is en als predikant die groeiende twijfels heeft over nut en noodzaak van de synode zoals die nu en al vele jaren vorm krijgt. Als ik terugblik op deze synode zie ik o.a. de volgende punten:

1. op de synode zelf werden de grote verschillen zichtbaar die er binnen de GKv zijn. Dat is goed. Want die verschillen gaan zelfden of nooit over echt bijbels principiële zaken. Daarom kunnen veel van die verschillen ook gerelativeerd worden om vervolgens te kiezen voor de oprechte blijdschap en dankbaarheid over alles wat God ons geeft binnen de GKv. Dat heb ik gemist. ‘De sfeer was goed’ zeggen ze . Ja dat is ook niet onbelangrijk en wel een voorbeeld voor tal van plaatselijke situaties. Maar die goede sfeer leidde niet tot moedige en gelovige besluiten met kracht en inspiratie voor de plaatselijke kerken.

2. bij de opening van de GS had ds. Hagg gevraagd om de jongeren niet te vergeten. Tenslotte is de afvaardiging geen afspiegeling van de kerken: de kinderen en jongeren en dertigers ontbreken. Plus de vrouwen. Een zeer groot deel van de kerken wordt ter synode niet vertegenwoordigd. Ik heb gaandeweg de synode niet de indruk gekregen dat deze woorden bij de start lang naklonken in de harten. Laten we ons geen illusie maken: het gros van de jongeren en veel dertigers en veertigers hebben weinig tot geen belangstelling voor wat er op een synode gebeurt. Zoals trouwens de synode ook bij kerkeleden op hogere leeftijden lang niet altijd op steun en waardering kan rekenen. Misschien wel belangstelling, maar dan vooral gericht op de vraag wat de synode nu weer gaat besluiten.

3. Twee besluiten wil ik even speciale aandacht geven. De synode heeft het besluit van Amersfoort over gasten aan het avondmaal gehandhaafd. Dat is ook een daad. Belangrijker is de winst dat nu duidelijk is geformuleerd wat ‘de gereformeerde leer’ betekent: instemming met de apostolische geloofsbelijdenis. Nu is dat plaatselijk hier en daar ook eerder al wel bedacht en toegepast, maar mooi dat dat nu landelijk is vastgelegd. Het andere besluit is dat over de opwekkingsliederen. Je kon er op wachten: het voorstel van deputaten was te moedig. Nu misstaat een compromis ook niet. Ik ben in hoofdzaak blij met dit besluit al heb ik er ook een principieel probleem mee. (zie onder 4) De deur naar Opwekking staat nu, als gevolg van wat in veel gemeenten al gebeurde, open. Dat hebben we dan toch maar aan deze synode te danken. Op de valreep. Maar het is wel een besluit dat ‘bezwaarschrift-gevoelig’ is: wat is namelijk ‘beperkte selectie’? Wat zijn ‘bijzondere diensten’? Wat zijn ‘bijzondere momenten’ in diensten? Kijk, dat toont voor mij een weinig royale houding. Voer voor discussie. En discussie over het lied in de kerk zou per direct moeten stoppen: het frustreert de lof en dank en eer aan God.

4. De synode heeft geworsteld met de verhouding ‘plaatselijk-landelijk’. En in mijn beleving heeft ‘landelijk’ het gewonnen. Dat raakt aan de principiële vraag naar de noodzaak van een generale synode. Aan die noodzaak twijfel ik niet, maar we zouden veel drastischer moeten bepalen: wat plaatselijk is is plaatselijk. Bijv. rond de opwekkingsliederen, maar ook mbt de samenwerkingsgemeenten en eenheidsgemeenten. Ik miste de moed. Het zag er aan de buitenkant allemaal wat voorzichtig, terughoudend, kool en geit achtig uit. Geestelijk leiding geven is volgens mij met moed en liefde en vroomheid voorop gaan. Al met al heeft het mij niet geïnspireerd. Maar niet geklaagd, daar zorgt God zelf wel voor. Aan hem zij alle eer en dank en glorie. Aan hem alleen. Hij is mijn doel en ik wil leven voor hem. Dankzij hem opgewekt verder.

Share →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>