Met deze titel wil ik een samenvattende boodschap bieden over de afgelopen weken waarin op deze site door persoonlijke omstandigheden geen nieuwe weblogs verschenen. Dat feit heb ik trouwens ook over nagedacht. Als je een site hebt, en vooral een met blogs, reacties en commentaar op dingen die gebeuren, kun je ook in de valkuil trappen van de verplichting: ik móet iets schrijven. Dat geldt ook van (kerkelijke) bladen, maar evengoed van de Voetbal International die bij ons wekelijks in de bus valt. Wat zou er geschreven worden als de plicht er niet was? Als er geen toezeggingen over regelmatige/wekelijkse nieuwe publicaties zouden zijn. Ook aan schrijven, (jezelf) publiceren kun je verslaafd raken. Het was goed om een tijdje niets te schrijven. Daar zou ik het nu ook bij kunnen laten.

Maar uitgerekend in deze weken ging het over Jezus Christus en en zijn betekenis voor ons leven. Er ontspon zich een discussie rondom het terugtreden van een predikant op eigen verzoek. Ik ga daar hier niet op in. Maar de discusie naar aanleiding van die situatie ging wel over de vraag wat Jezus Christus voor ons gedaan heeft en doet. Ik kan me eerlijk gezegd niet altijd aan de indruk onttrekken dat er vooral gedacht wordt dat Jezus iets gedaan heeft. Maar als Jezus practisch gezien alleen maar iets voor ons gedaan heeft (al is het dat hij voor al onze zonden is gestorven), maar niets noemenswaardigs doet, dan hebben we er niets aan. En als Jezus alleen maar iets voor ons doet, is dat zonder basis en hoop, als hij niet voor al onze zonden is gekruisigd.

Het antwoord op deze hele discussie stond maandag j.l. in het Nederlands Dagblad. Geen rechtstreks antwoord, want het artikel ging over de dissertatie van Hans Burger: daar heeft hij jaren aan gewerkt en ik hoop dat zijn boodschap in het hart van  kerkelijk Nederland door zal dringen. Zijn proefschrift gaat over wat het betekent, dat we in het Nieuwe Testament zo vaak lezen, dat we ‘in Christus zijn’. Jezus’ volgelingen hebben veel en veel meer dan alleen te geloven dat Jezus lang geleden voor ons is gestorven. Hij geeft ons dat we vandaag in nauwe verbinding met hem mogen leven. Dan deel je in zijn sterven in jouw plaats, en je deelt in zijn lijden, want wie Jezus wil volgen kán dat niet doen zonder omwillen van zijn naam te lijden. Meer dan eens door wat je vanuit de kerk/door medechristenen wordt aangedaan. En wie in Jezus Christus is deelt ook in zijn glorie en opstanding. Practisch gaat het hier over je vijanden liefhebben, de voeten van de ander wassen, maar tevens over leven in blijdschap en vreugde en over bevrijdend pastoraat in Jezus naam. Wie beseft in Christus te zijn, gaat anders bidden. Namelijk zoals hij het ons geleerd heeft in het Onze Vader. De geschiedenis van de kerk laat het trouwens steeds opnieuw zien, net als de Schriften zelf: over Jezus kun je niet met één of twee woorden spreken! In Christus: zoek een ruimte die bij u/jou past om daar in je eentje samen met de heilige Geest over na te denken en te mediteren. Ontdek iets van de grote verrassing dat je in Christus bent.

Share →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>