Er is momenteel weer veel gesprek en discussie over de doop. Meestal wordt door deelnemers aan deze discussie gegrossierd in woorden die we in de bijbel niet tegenkomen, maar wel een enorme lading hebben gekregen: kinderdoop, volwassendoop, geloofsdoop, babydoop. Het is winst om de taal van de bijbel te hanteren: de doop van gelovigen en hun kinderen. Ik besef dat dat laatste niet letterlijk in de bijbel staat en voor sommigen omstreden, maar waar het mij om gaat is, dat het de kinderen koppelt aan de ouders: het was nog niet zo lang geleden voor iemand een verrassing om te lezen dat er boven het klassieke doopformulier staat: ‘…de kinderen van de gelovigen’.  Los spreken over kinderdoop of babydoop leidt tot onnodige misverstanden. Alleen de kinderen van de gelovigen worden gedoopt. Zo houden we de onmisbare link tussen geloof en doop ook overeind.

Er verschijnen nog steeds boeken over de doop. Onlangs van Adrian Verbree en hij koos als uitgangspunt de vraag naar de positie van de kinderen in Gods verbond en de gemeente. Ik vind het een mooi en goed leesbaar boek. Het helpt je om te zien, dat de visie op de doop niet afhankelijk is van één argument, zodat als dat argument wegvalt, ook je visie instort. Ik deel bijv. niet helemaal wat Adrian schrijft over doop en besnijdenis, maar dat heeft helemaal geen gevolgen voor mijn visie op de doop van de gelovigen en hun kinderen/huisgenoten!

Iets waar ik heel blij mee ben in het boekje van Verbree is wat hij aan het eind schrift over kinderen aan het avondmaal. Een kerk die opkomt voor de doop van de kinderen van de gelovigen zal de lijnen rond de maaltijd van de Here ook moeten doortrekken. Natuurlijk horen de kinderen er volop bij. En als je consequent wilt zijn, dan ook bij de maaltijd van de Here. Voor mij is dat geen nieuw standpunt. Zo denk ik er al twintig jaar over. En ik hoop dat de bijdrage van Adrian op dit punt ook wordt aanvaard. Of willen we alleen maar bevestigd worden in wat we toch al vinden van de doop. Dat idee krijg ik aan beide kanten van de discussie wel eens. Het opvallende is, dat gereformeerde christenen voor het avondmaal dezelfde argumenten gebruiken als evangelische christenen bij de doop. Je zou op z’n minst dan verwachten dat gereformeerden (niet bedoeld als kerkelijke denominatie) op grond van hun keuze rond kinderen en avondmaal iets terughoudender zouden zijn in hun visie op de doop van de kinderen van de gelovigen. Vanuit de huidige visie op kinderen en avondmaal mag je vanuit gereformeerde hoek begrip verwachten voor de evangelische visie op de doop. Voor alle duidelijkheid: de gereformeerde visie op de doop wordt alleen maar sterker als de kinderen van de gelovigen ook actief deel mogen nemen aan de maaltijd van de Here. Ga maar een maaltijd van de Here houden met je bijbelstudie of miniwijk of gebedsgroep en als je dat bij iemand aan huis doet als echte maaltijd, doen de kinderen vanzelf mee als ze er zijn. Eet smakelijk in gelovige verwondering en blijdschap.

Share →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>